Η αυτοκτονία του ηθοποιού Καραντάιν δεν είναι απλώς ένα γεγονός.
Αποτελεί μία υπενθύμιση της αόρατης μάχης που δίνουν καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι με διπολική διαταραχή. Η απώλεια του αναζωπυρώνει τον αναστοχασμό και τη συζήτηση γύρω από τα θέματα ψυχικής υγείας, τη σημασία τόσο να ακούμε πραγματικά όσο και να πράττουμε στοχευμένα και ολιστικά. Η διπολική διαταραχή είναι μια σύνθετη ψυχική κατάσταση που επηρεάζει τον ρυθμό με τον οποίο κάποιος βιώνει τον κόσμο, έναν ρυθμό που μπορεί να απορρυθμιστεί, αλλά και να ξαναβρεί ισορροπία. Οι εναλλαγές διάθεσης τοποθετούνται είτε στον πόλο της μανίας / υπομανίας είτε στον πόλο της κατάθλιψης .Η μανία θερμαίνει την εσωτερική συνθήκη, η σκέψη και η συμπεριφορά ντύνονται με γρήγορες και παρορμητικές ταχύτητες, ο κόσμος μοιάζει γεμάτος δυνατότητες, οι ιδέες γεννιούνται με ρυθμό καταιγίδας. Η κατάθλιψη παγώνει την επιθυμία, μουδιάζει το συναίσθημα, τα χρώματα ξεθωριάζουν, ακόμα και οι απλές φαινομενικά ενέργειες έχουν άλλη βαρύτητα. Είναι σαν να ζεις σε ένα σώμα που άλλοτε επιταχύνει επικίνδυνα και άλλοτε φρενάρει απότομα. Σαν ένα εκκρεμές που δεν μένει ποτέ στο κέντρο.
Η ζωή ενός ατόμου με διπολική διαταραχή δεν είναι μια σταθερή ευθεία γραμμή. Μοιάζει με ένα τρενάκι λούνα παρκ που δεν το ελέγχει. Υπάρχουν στιγμές που ανεβαίνει τόσο ψηλά που νομίζει πως αγγίζει τον ουρανό και άλλες που πέφτει απότομα, χωρίς να ξέρει πότε θα τελειώσει η κάθοδος. Ανάμεσα στα επεισόδια παρατηρούνται περίοδοι σταθερότητας. Χρονικές ζώνες που το άτομο ζει, συμμετέχει, αλληλεπιδρά και αισθάνεται χωρίς η διπολικότητα να χρωματίζει τόσο την εσωτερική όσο και την εξωτερική δράση του. Με σωστή θεραπεία και υποστήριξη, αυτές οι περίοδοι μπορούν να γίνουν η κυρίαρχη πραγματικότητα.
Η διπολική διαταραχή συνδέεται επιστημονικά με αυξημένο κίνδυνο αυτοκτονικότητας, όχι ως αναπόφευκτη κατάληξη, αλλά ως αποτέλεσμα της ακραίας συναισθηματικής απορρύθμισης που τη χαρακτηρίζει. Ο κίνδυνος αυτοκτονικότητας αυξάνεται ιδιαίτερα σε μικτές φάσεις όταν δηλαδή η διπολικότητα φέρνει μαζί την απόγνωση της κατάθλιψης και τη δυναμική δράσης της μανίας. Έτσι δημιουργείται μια επικίνδυνη σύμπτωση: ο πόνος που ψιθυρίζει «δεν αντέχω άλλο» και η ενέργεια που απαντά «κάν’ το τώρα». Η αυτοκτονικότητα στη διπολική διαταραχή δεν είναι αδυναμία χαρακτήρα ούτε στοιχείο ταυτότητας. Είναι σύμπτωμα που χρειάζεται φροντίδα, θεραπεία και ανθρώπινη παρουσία.
Σαμέλη Κατερίνα.
Ψυχολόγος Υγείας, Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια